Lesbische vrouwen

Lesbische vrouwen,

Wat een toepasselijke doelgroep om een blog over te gaan schrijven.
Persoonlijk denk ik dat er genoeg over te uiten is, dus ga er eens goed voor zitten.

Waar zal ik beginnen. Tuinbroek, kisten, kort haar, Baggy kleding en Björn Borg.
Ben ik er dan? O nee, ik vergeet de psychische belemmering die het met zich mee brengt.
Onze hormoonhuishouding is zodanig verstoord dat we in elk hokje gestopt kunnen worden.
ADHD, Borderliner, ADD, provocerend, wisselende relaties, onzekerheid en de kinderwens niet te vergeten is een kleine greep uit het assortiment.

Dymphie Verleun heeft eerder in een interview aan Spits Nieuws ook te kennen gegeven dat daar eigenlijk veel te weinig onderzoek na word gedaan. Wat ik mij enkel afvraag waarom, de meesten keer op keer weer tegen de zelfde problemen aan lopen.
Komt dat door onze slechte keuze die we maken met betrekking tot een partner, of zijn we zo desperado dat we alles aangrijpen wat ook maar enigerwijs ten blijken geeft interesse te hebben.

We willen geaccepteerd worden als alle andere Hetero's maar duiken wel op in de Homo of Lesbo kroegen en feestjes, die willen we het liefste niet missen. Stel daar loopt die Fem waar je al je hele leven op wacht. Dat zou dan wel dik balen zijn als je dat overkomt.

Ik begrijp heel goed, dat het lekker veilig is om op een Lesbo feestje "de Ware" tegen te komen, maar zal dat echt werken? Misschien is het een idee om in plaats van boxers waar Björn Borg op staat, er Lesbo of Muff Muncher op te laten drukken. De Hetero's die graag boxers aan hebben krijgen vanzelfsprekende Hetero of Bietje erop en zo is iedereen herkenbaar.... S1ngel en Bezet zijn de overige boxers en zo kunnen we weer naar dezelfde feestjes!

Next time over Huwelijken...

van de Leg

Wat een dag wat een dag......
Het is 1 april en ik begin aan een Blog, nou kijken hoelang ik het vol hou.....

In ééns ging op het werk mijn telefoon. Aan de andere kant hoorde ik mijn vriendin die me vertelde dat de kip Cherryl en de haan Claire, we kwamen er achteraf pas achter dat het een haan was, weg waren. Overal lagen veren maar van de onderdelen was helemaal niks meer te vinden. Het was raar. De beesten waren weg, niet te vinden. De andere haan, Martin zat ergens in de struiken verstopt en was heel bang.

Mijn Dinnetje was verdrietig. We hadden de gevleugelde vrienden z'n drie kwart jaar geleden gekregen van Daan en Imke. Wij waren blij en zij waren blij met ons. Onze Cherryl had ons net bedankt sinds deze week met eieren en nu? Nu was ze weg.

Dinnetje had zelfs het laatste eitje van eergisteren niet door de slalala gedaan omdat ze zo van de leg was. Ik belde haar onderweg van het werk nog even op om te checken of het niet een één of andere foute grap was, maar nee dat was nie.

Toen ik op 't erf kwam, had ik al snel in de gaten dat het idd geen grap was. Overal lagen licht bruineveren en op twee zwarte staartveren was er verder niks te vinden.
Opeens zag ik iets wits helemaal ingegraven onder en tussen de ConnyVeer. Daar zat Claire, gelijk rende hij richting mijn auto en daar kwam Cherryl na een beetje zoeken te voorschijn, ze zat tussen en achter de klimop die tegen de zijkant van het deel zit.

Uiteindelijk zagen we dat Cherryl een flinke plek aan de voorkant van haar kippetitjes heeft.
Nu maar aankijken hoe dat afgaat lopen. Het blijft speculeren wat het is geweest, maar ik denk een vogel ofzo.

Hopelijk hebben we nog wat eieren straks met de paasen!

Nou goed, beetje saai blog mss om te lezen... euhm Next time Better!